Steentje voor steentje
’ s Ochtends heb ik het niet. Alsof ik van de grond af aan opnieuw moet worden opgebouwd, zoals een legopoppetje. Zo ben ik nog niet geland, geaard, heb ik nog geen gevoel van eenheid en heelheid. Ik zit los in elkaar. Mijn lijf en geest – of spirit, of hoe het allemaal heet – zitten totaal niet op één lijn, en ik weet zelfs niet welke lijn dat zou moeten zijn.
Daarbovenop ben ik ook nog niet zo helder van geest dat ik me kan realiseren dat ik geen lijn, richting of doel hóef te hebben, dat leven alleen genoeg is. Dat ademen genoeg is. Dat zijn genoeg is.
De wereld valt als een zware deken over me heen, log, niet warm en comfortabel zoals je zou wensen. De deken prikt, maakt mijn schouders zwaar en zwaarder, en ik moet mijn hoofd laten hangen. Mijn rug kromt als vanzelf onder het gewicht en zwicht. Als de zware last me op de grond heeft geduwd, lig ik haveloos, vermoeid, uitgeput op de grond. Nergens energie voor, nergens zin in. Nee, geen vrolijke gedachte, geen lichtheid.
Dan begint het bouwen.
Steentje voor steentje. Er moet gedoucht, aangekleed en gewerkt worden. Er moeten dingen vandaag. Dus ga ik, doe ik, pak ik aan. En tegen koffietijd ben ik wonderbaarlijk weer één, besta ik uit meer dan alleen losse onderdelen. Dan is het kraakbeen tussen mijn wervels weer opgebouwd, mijn pezen en spieren zitten weer om mijn botten. De lijm tussen mijn hersenhelften en, belangrijker: de verbinding tussen mijn hoofd en hart. En ik ben opgelucht dat deel 1 van de dag erop zit en ik mijn weg naar eenheid weer zonder kleerscheuren heb doorlopen.
In plaats van onder nul, zoals vanmorgen, sta ik nu óp nul. Dat is al heel wat. Een mooi nulpunt om op te bouwen. Yoga, sport, werk. ontspanning door inspanning.
In de middag sta ik op één of twee boven nul om ’s avonds, moe van de dag, mijn hoofd op mijn kussen te leggen en ik gedurende de nacht, op een mysterieuze wijze, tegelijkertijd heel word en herstel, maar ook weer uit elkaar val.
Dit schreef ik in 2017 tijdens een burn-out. Ik deel dit omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zoiets mee heeft gemaakt en ik hoop dat als je je herkent in mijn verhaal je de moed hebt om rust te nemen en hulp te vragen.