Ik kies voor yoga

1992. Ik studeer en zoek een kamer in Den Haag. Er is alleen woonruimte in Scheveningen. Als ik op het duin sta en de zee zie, weet ik, voel ik, hier wil ik wonen. In het studentenhuis ontmoet ik Dim. “Dit is ‘m!” schrijf ik aan mijn moeder. 

1994. Dim en ik maken een lange fietstocht. Na onderweg een paar grote heuvels te hebben getrotseerd, ben ik moe. Mijn benen doen zeer.

“Kom op, je kan het!” moedigt Dim mij aan.

“Nee, echt, ik kan het niet, ik ben zo moe, ik heb zo’n spierpijn, alles doet zeer”.

“Je kan het wél,’ antwoord hij, ‘zeg hardop tegen jezelf dat je het kan, dan kan je het! Schatje, het zit allemaal in je hoofd!”

 1996. Ik werk in de artiestenfoyer van het Circustheater, achter de bar. Ik schenk wijn en maak tosti’s voor de cast en crew. De marketingdame is druk in de weer als ik haar bestelling aanneem. “Ik wil haar baan,’ bedenk ik me, een krachtig besluit en ik voel het in mijn hele wezen.

1997. Mijn omaatje ligt op sterven. Haar lichaam is zo broos dat het lijkt alsof er niets onder de deken ligt, alleen maar een hoofdje op een kussen. Haar bewogen leven, al die ervaringen, wijsheden, liefde, waar gaat dat nu heen? Waar gaat zij en haar goddelijkheid heen, nu ze stervende is? vraag ik me af.  

1999. Ik werk niet meer achter de bar. Na drie jaar investeren en doorzetten werk ik in de muziekmarketing. Ik heb haar baan. 

2001. Ik lees het boek “De kracht van de Intentie”, waarin wetenschappelijk wordt bewezen dat door te dénken in een bepaalde richting, alles in je lichaam in het werk wordt gesteld ook die bewuste kant op te gaan.

2002. Ik ontdek Poweryoga. De flow van de Vinyasa’s hebben me in hun greep om me niet meer los te laten. In Savasana wordt de vraag gesteld: “Je staat op het strand. Wat zit er in dat bootje, dat nu op je af komt varen?” Ik tuurde over de horizon en daar kwam die. De boot. Ik keek in de boot. Het was een baby.

2003. Mijn moeder wordt ziek. “Het is zoals het is” zegt ze. Het zijn haar laatste woorden.

We nemen afscheid. Haar bewogen leven, al die ervaringen, wijsheden, liefde, waar gaat dat nu heen? Waar gaat zij en haar goddelijkheid heen, nu ze stervende is? vraag ik me af.

2004. Mijn eerste zoon wordt geboren. We wonen pal aan het strand en tijdens zijn eerste jaar kijkt hij uit over al die boten op de grote zee.

2005, 6, 7, 8, 9, 10,11,12. Een gelukkig leven. In… onwetendheid?

2007. Jehova’s getuigen bellen aan. “Gelooft u in God?”

“Eh, ik geloof eigenlijk meer in het Goddelijke!” antwoord ik.

“Wat bedoelt u daarmee?” vraagt de meneer mij vriendelijk.

“Eh… ja! Goeie vraag!”

2012. Een lang gekoesterde droom; Ik ga weer op pianoles. Maar als ik mezelf ergens tegenkom dan is het wel daar, in de les. De piano is een spiegel. Net als de mat. Hoe ik me voel, resoneert in de klankkast. Hoe kan ik het pianospelen loslaten, om eindelijk muziek te gaan maken?

2013. Alles staat op zijn kop. Geen rust, geen vrede, geen inzichten. Yoga helpt, maar ik denk mezelf ’s nachts gek. “Stop nou toch eens met al dat gepieker!” zegt Dim, als hij zijn surfpak aantrekt om de zee in te duiken. “Ik gebruik mijn hersens alleen om iets lastigs voor mijn werk op te lossen, voor de rest denk ik zo min mogelijk.” En hij komt na een paar uur in de zee te hebben gelegen compleet één met de natuur terug.

2015. Mijn vader sterft. Zijn bewogen leven, al die ervaringen, wijsheden, liefde, waar gaat dat nu heen?

“Spinoza lieve schat”, fluistert hij me in mijn oor, “Spinoza heeft het antwoord. Alles is verbonden in het leven, en zoals de golven in de zee komen en gaan, neem ik nu een andere gedaante aan. Mijn leven was een rimpeling in de grote oceaan, en ik word nu weer opgenomen door de allesomvattende natuur, want alles wat bestaat is een verschijning van God. Het goddelijke.”

2016. Weer staat alles op zijn kop. Zowel op de mat, in mijn werkende leven als thuis stel ik geen grenzen. Ik verloochen mezelf. En het oorsuizen, het gonzen en piepen is na een jaar nog steeds niet weg. Er is nooit stilte. Altijd lawaai. Ik kan niks. Ik wil niks. Ik moet nodig een besluit nemen.

2017. Ik start de yoga opleiding en lees ‘The Art of Living: Vipassana Meditation as Taught by S. N. Goenka’ door William Hart . Een citaat uit het boek:

“You are your own master, you make your own future”

 “Het zit allemaal in je hoofd,’ herinner ik me. Alleen ík kan mezelf bevrijden uit het web van mijn gedachten, mijn handelen, dat een gevolg is van mijn denken. Observeren zónder te reageren. Een evenwichtige geest, die neutraal blijft ongeacht de omstandigheden. Dat is Gelijkmoedigheid.

Het studeren gaat verder.

Al het lijden is terug te brengen naar de bron; Hunkering, afkeer, onwetendheid. We zijn als de passagier in onze eigen auto. Alle sensaties in ons lichaam zijn een reactie op die hunkering of die afkeer. Het veroorzaakt onrust. Vipassana meditatie leert je het herkennen van deze sensaties te ontwikkelen. Je bewust te worden van die sensaties. Hierdoor ontstaat er een verandering in jezelf, ten opzichte van je reactie. In plaats van blind te reageren is er ruimte voor een bewust gekozen reactie. En zo kom je aan het stuur te zitten, in plaats van op de achterbank.

Rightful thought – Rightful speech – Rightful action.

Laten we, zoals het boek vertelt, loskomen van de illusie van het ‘zelf’, en de veronderstelling dat die ís, en dus onveranderlijk is. “Ik ben nou eenmaal zo”. “Ik kan die berg niet op” of “De yogahouding Trikonasana is niks voor mij”.

Maar niets ís, alles is vergankelijk. Gedachten, gedaanten. Spierpijn. De reactie van onze ‘mind’ op onze gedachten, dat is het echte lijden.

Anicca: all is changing and impermanent

Alles in en het buiten het lichaam is constant in beweging, verandert continue. Je vast houden aan iets beweeglijks, buiten jezelf of aan je illusiore “ik”, brengt lijden.

Vipassana betekent ‘insight’, het onderzoeken en ontwikkelen van inzicht in de eigen aard, de innerlijke wereld. Observatie van de realiteit in onszelf.

Ik heb mezelf altijd al heel veel vragen gesteld.

Van Dim leerde ik te vertrouwen op de Dhamma – the law of nature. Het komt niet goed, het is al goed. In de natuur vind je je jezelf terug, want je bent er onderdeel van. De zee heeft alle antwoorden.

“Intension of speech wil determine the result. Free your mind of negativity. Free the mind of all conditioning.”

Weet ik de weg naar die innerlijke rust, bevrijd van pijn? Nee. Maar ik zal die berg zelf moeten beklimmen, lopend of met de fiets, en alleen ik kan deze weg gaan. Net als jij. Ik kan het niet voor je doen maar elke stap die je zet, is er één dichter naar het doel.

Het nu.

Het wordt de hoogste tijd mezelf te zijn. En ik kies. Een krachtig besluit, ik voel het in mijn hele wezen. Ik kies voor YOGA.

Geschreven in 2017, tijdens de Yoga Teacher Training.